آرام جان

ای کاش که جای آرمید بودی…

برآستان جانان

برآستان جانان گر سر توان نهادن

گلبانگ سربلندی بر آسمان توان زد

مریم حیدرزاده

اگر بخواهم پرنده را محبوس کنم قفسی به بزرگی آسمان می سازم.

گوش کن! صدای (وزش) ظلمت را می شنوی؟

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند…

غم دل – به مژگان سیه…

گفته بودم چوبیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

  بمژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

تولدی دیگر- فروغ فرخزاد

نفس باد صبا

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد / عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

بسترم صدف خالی یک تنهایی است و تو چون مروارید گردن آویز کسان دگری (ه – الف – سایه)

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر/ کاین سر پرهوس شود خاک در سرای تو

 شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست / جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

مشقهای کلاسی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم / چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

گوش کن جاده صدا میزند از دور قدمهای ترا چشم تو زینت تاریکی نیست پلکهارا بتکان کفش بپا کن و بیا

سهراب سپهری

سفر حجمی در خط زمان و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کرده است حجمی از تصویری آگاه که ز مهمانی یک آینه بر میگردد – فروغ

به سراغ من اگر میایید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من – سهراب

مرد جنگی به روز صلح با خود می جنگد – نیچه

زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است

سهراب سپهری

و او به شیوه باران پر از طراوت تکرار بود

و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی آید.

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست

عمریست که در هوای تو می سوزم و خوشم

شهریار

در زندگی زخم هایی ….

از بوف کور – اثر زنده یاد صادق هدایت

چلیپا – خیام

نیکی و بــدی که در نهــــاد بشر است     شادی و غمی که در قضا و قدر است
با چــــرخ مکن حواله کاندر ره عقــل     چرخ از تــو هزار بار بیچاره تر است

………………………..

ایکاش کـــه جــای آرمـیـــدن بــودی       یــا ایـن ره دور را رسیـــــدن بــودی
کاش از پی صد هزارسال از دل خاک          چون سبــزه امیــد بر دمیــــدن بـودی

…………..

یک قطره ی آب بود با دریا شد            یک ذره ی خاک با زمین یکجا شد
آمد شدن تو اندرین عالم چیست        آمد مگسی پدید و ناپیدا شد

افسوس که سرمایه زکف بیرون شد

افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد
وز دست اجل بسی جگرها خون شد
کس نامد از آن جهان که پرسم از وی
کاحوال مسافران دنیا چون شد

خیام

چند تا چلیپا از اشعار خیام

تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد   چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد
گر چشمه زمزمی و گر آب حیات   آخر به دل خاک فرو خواهی شد

تا کـــی ز چـــــراغ مسجـــد و دود کنشت؟   تا کـــــی ز زیـــــــــان دوزخ و سود بهشت؟
رو بر ســر لــــــوح بیــــن کـــــه استاد قضا    از روز ازل آن چــــه بودنــــی بود نوشت

***

گر می نخوری طعنه مزن مستانرا      بنیاد مکن تو حیله و دستانرا
تو غره بدان مشو که من می نخورم   صد کار کنی که می غلام است آنرا

نیایش های دکتر شریعتی

خدایا به هر که دوست می داری بیاموز که : عشق از زندگی کردن بهتر است و به هر که دوست تر میداری بچشان که دوست داشتن از عشق برتر.

خدایا ! به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم ومردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم.

خدایا !آتش مقدس شک را آن چنان در من بیفروز

تا همه یقین هایی را که در من نقش کرده اند بسوزد

وآنگاه از پس توده ی این خاکستر

لبخند مهراوه بر لبهای صبح یقینی

شسته از هر غبار طلوع کند.

ای نور چشم من

ای نور چشم من سخنی هست گوش کن

تا ساغرت پراست بنوشان و نوش کن

حافظ

اسرار ازل – خیام

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

وین حرف معما نه تو خوانی ونه من

هست از پس پرده گفتگوی من و تو

چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من

ارغوان، شاخه همخون جدا مانده من

تقدیم به …

ارغوان
بیرق گلگون بهار
تو بر افراشته باش
شعر خونبار منی
یاد رنگین رفیقانم را
بر زبان داشته باش.
تو بخوان نغمه ناخوانده من
ارغوان،
شاخه همخون جدا مانده من.

(عذر خواهی از کیفیت نا مطلوب تصویر)